6-16-26

Dakika 6 “Ankaragücü” sesleri.

Kimilerine göre 15, benim saatime göre 16 “Bursa” ve Soner’in müthiş pası ile Halil Akbunar’ın golü.

Dakika 26 Timsahları müthiş karşılayan ve takdir edilecek şekilde ağırlayan, uğurlayan “Es es es ki ki ki Eskişehir” sesleri.

Ne güzel.

6-16-26 bundan sonra şans numaralarım olacak.

Teşekkürler Eskişehirli dostlar.

Ve maç…

4 hafta önce yazdım…

İyi futbol beklemiyor ve dışarıda iyi oynamıyoruz dedim.

Doğruydu.

Evimizde farklı, dışarıda çok farklıyız.

Her ne olursa olsun 1 gol farkı hep korkutmuştur gözümü.

Bunun en acı örneğini Fethiye’de yaşadık.

1 gole yatmak bana ters geliyor.

Mustafa Hoca bunu ister mi?

Sanmam.

Onun prensibi önde basan ve rakibini bunaltan futbol oynamasıdır takımının.

Bu zamana dek oldu mu?

Birkaç maç.

Ankara Demir maçında futbolcular çok heyecanlı ve stresliydiler.

Bu maçlar kolay değil.

Ne kadar tecrübeli oyuncu olursan ol…

Sonuçta insansın ve böyle durumlarda stres altında kalmamak mümkün değil.

Futbolcular rahat olsa ikinci yarının başlarında skor 2-0 olurdu.

Hatta Baran net 2 pozisyonda topu sevgilisiyle bulaştıramadı.

Neden?

Stres ve heyecan.

Oysa atmamız gereken pozisyon onlar.

Ne yazık ki 1 gol üstünlüğü hep tehlikedir ve son 15 dakikayı yine diken üstünde ve ellerimizi açıp dua etmekle geçirdik.

Bunlar olmamalı diyorsunuz da…

Gelin saha içindeki 35 bin taraftar önüne çıkan futbolculara anlatın.

Neyse alınan galibiyetler çok önemli.

İşi bilen ve ustalığı başarıyla yapan Mustafa Er’le çok şükür bu takım yenilgi yüzü görmedi.

Görmeyeceğine de inanıyorum.

Son iki maç ve bu iki karşılaşmadan alacağımız 4 puanla (Soma galibiyeti ve Aliağa beraberliği) TFF 1. Lig için hazırlıklara başlayacağız.

Dostlar…

Unutmayın şu üç rakamı…

6-16-26.

Çünkü başlangıcı 6, golü 16 ve 26’da Eskişehir’de kapı sonuna kadar açıldı.